Ας μιλήσουμε για τον έρωτα..
για να δούμε αν κατάλαβα καλά. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω απλά.
Είναι ξαφνικά εκείνη η πρώτη στιγμή της ανησυχίας που σε πιάνει με αυτό το επίμονο κοίταγμα στα μάτια. Τι συναίσθημα!! Αυτό που δεν ξέρεις αν είναι καλό η κακό η γιατί συμβαίνει, αυτό που σε γεμίζει απορία και ενόχληση για λίγο..Που όμως δεν κρατάει πολύ αυτό το μπέρδεμα. Δεύτερη, τρίτη, τέταρτη ματιά δυο λόγια και εκεί είναι που αρχίζει. Και μιλάς και γελάς και απορείς και ξεχνιέσαι και ο χρόνος σταματά. Και μετά μένεις μόνος και σκέφτεσαι και γελάς και θυμάσαι και δεν μπορείς να ξεχάσεις ούτε λεπτό. Ανυπομονείς για την επόμενη στιγμή, χαζογελάς όταν χτυπάει το τηλέφωνο και δεν χορταίνεις να μιλάς γι'αυτό..Και τότε έρχονται εκείνες οι πεταλούδες στο στομάχι..εκεί που μπορεί να τρέμεις από το άγχος της συνάντησης να σκέφτεσαι όλα αυτά που θέλεις να πεις και τελικά να μην λες τίποτα γιατί ξανά τελικά σου φτάνει μόνο να είσαι εκεί..και να μην θέλεις να τελειώσει ποτέ. Ποτέ, και είναι τότε που γίνεσαι άτρωτος!
Και σε κάνει να ξεχνάς επειδή σε συγκινεί.
Ας μιλήσουμε για την αγάπη..
σίγουρα δεν έχω καταλάβει καλά..Αλλά θα προσπαθήσω να το δώ απλά.
Η αγάπη είναι δύσκολη, μελαγχολική, έντονη, τρυφερή, αξέχαστη, μοναχική, αποπνικτική, ραδιούργα, εκδικητική, ανίατη, ασφαλής, ανασφαλής, εύκολη, αθόρυβη, φυσιολογική, λογική; ,παράλογη, προστατευτική και άθραυστη. Ονειρεύεται, απογοητεύεται, πέφτει και ξανασηκώνεται ενώ γίνεται όλο και πιο δυνατή. Δεν μπορεί να κρυφτεί όσο και να προσπαθείς, ακόμα και με όλη σου τη δύναμη, να την κρύψεις. Είναι συναρπαστική. Είναι αγχωτική και γεμάτη κατανόηση. Υπερπροστατευτική και ατρόμητη. Σχεδόν γενναία. Σε θρέφει και σε τσακίζει.
Η αγάπη είναι δύσκολη αν μπορείς να την δεις.
Δεν ξεχνάει ποτέ.
Δεν ξέρω αν συγχωρεί.
Η αλήθεια είναι πως όταν βρίσκεις τον έρωτα και την αγάπη, νιώθεις σαν το σπίτι.
'Οτι και αν σημαίνει αυτό.
